Jezelf kennen, is het begin van alle wijsheid.

Aristoteles

AristotelesAanvankelijk zag ik de directe relatie niet tussen zelfkennis en wijsheid. Is er dan geen wijsheid mogelijk zonder dat je jezelf goed kent? Misschien wel niet. Als je de deugd wijsheid omschrijft als de kunst om in alle levensomstandigheden juist te oordelen en te handelen, dan klopt die causale relatie wel degelijk.

Want ieder moment, elke dag opnieuw zijn wij het zelf die oordelen en handelen. En daarbij zijn we ons eigen normatieve filter. Dus wat is dan juist? Hoe beter je inzichtelijk krijgt vanuit welke overtuigingen en vanuit welke waarden je oordeelt en handelt, hoe wijzer je kunt omgaan met de situaties die je meemaakt. En dat doen we hopelijk met de beste intenties.

Jezelf volledig kennen is volgens mij ook een mythe. En dat maakt het ook weer spannend en avontuurlijk. Wij zijn natuurlijk geen statische persoonlijkheden. We worden gelukkig voortdurend beïnvloed door nieuwe ervaringen en levensfases. Volgens mij helpt het dus als je het leven doorgaat met een voortdurende nieuwsgierigheid naar jezelf. Nou moet je natuurlijk niet doorslaan en smoorverliefd worden op je eigen spiegelbeeld (Narcissus) maar een frisse belangstelling naar en waardering voor je eigen drijfveren, karaktereigenschappen en voorkeursstijlen maken je in ieder geval een wijzer mens.

Een coach zei eens tegen me. Je zou iedere dag een uur moeten lantefanteren om je eigen gedachten en meningen te ordenen. Weg van je agenda, weg van je mail, weg van de verstikkende haast die velen van ons in onze werkomgeving ervaren. Dat was en is een heel wijs advies.

Dus lanterfanter ze!